Aleks siedzi całymi dniami w wynajmowanym mieszkaniu z widokiem na zakurzone podwórko, pali, pije byle jaką herbatę i pisze scenariusz. Ciągle ten sam. Pokazywał go producentom, reżyserom, krytykom – każdy wtrącał, co poprawić, rozbudować, wyrzucić. Wszystko na nic. Kilkanaście niechcianych wersji spoczywa w szufladzie – o przepraszam, na dysku komputera. Aleks mógłby wrócić do etatu w poważniej gazecie. Woli chałturzyć pisząc recenzje, gdy braknie na opłacenie rachunków, i dalej marzyć o sukcesie. Za kilka lat pewnie upodobniłby się do sąsiadów – pijaczków z czynszowej kamienicy (a może już raczej: rudery).
Jednak pojawia się Alicja…
Czy tysiąc stron autobiografii można streścić w dwóch słowach? W przypadku dzieła Jacka Kuronia wydaje się, że tak. Pierwsze słowo, które jest kluczem do świata twórcy KOR-u to WIARA. Wiara w człowieka i w możliwość stworzenia lepszego świata. Drugim słowem kluczem jest MIŁOŚĆ. Zarówno ta prywatna do pierwszej jak i drugiej żony, jak i ta do bliźniego, wynikająca z lewicowo-humanistycznych poglądów.