"Performance" jako powieść transgresyjna
{relacja postspotkaniowa}
Jak bardzo jazda pociągiem może być inspirująca? Czy rację miał Julian Tuwim pisząc „Lokomotywę”? Czy kolejka wąskotorowa to już przeżytek? Na wszystkie powyższe pytania czytelnik znajdzie odpowiedź biorąc do ręki książkę grupy poetyckiej WARS: „Wolny Wagon Poetycki”.
Można oczywiście powiedzieć o tej książce, że jest dynamiczna, zabawna i straszna zarazem. Napisana z kpiną, polotem lub wielkimi pretensjami do świata. A do tego jeszcze niesamowicie, plastycznym językiem, który obfituje w czasowniki, ale też poetyckie jak i wulgarne metafory.
Powieść Madame Antoniego Libery to misterna mozaika, którą Autor zbudował z szeregu pieczołowicie doszlifowanych elementów tak, by całość po ułożeniu ostatniej kosteczki wywarła imponujące wrażenie na czytelniku, ale zarazem, aby sam proces układania poszczególnych partii był dla czytającego wyśmienitą zabawą, inteligentną rozrywką, pasjonującą podróżą po zakamarkach psychologii, filologii, polityki, historii, literatury. Słowem istny maisterstück. I jako taki zasługuje na szersze, aniżeli zwyczajowa recenzja, omówienie.
Ledwie niecałe 150 stron, małe miasteczko, kilkoro bohaterów – a właściwie bohaterka książki jest tylko jedna.
Resztę poznajemy tylko i wyłącznie poprzez jej myśli, zawarte w odpowiedziach na tytułowe listy.