Zaczęłam tę książkę chyba z pięć lat temu (...). Z przykrością zasiadam do niej znowu.
(ze wstępu, 1984 r.)
Piękny tytuł, prawda?
Opowieści o Niewidzialnym – a zatem o czymś/ o kimś wyróżnionym, ważnym, bo i pisanym wielką literą. Niewidzialnym, więc i nieuchwytnym drogą empirycznego poznania. Niepostrzeżeniowym, ale wartym pamięci, namysłu.
Co jest zatem Niewidzialne i gdzie tego szukać? Czy jest to coś, co nas wypełnia, czy przeciwnie – jest raczej poza nami? Czy Niewidzialne bardziej potrzebuje nas, czy my Tego? Czy jest to Bóg, czy uczucie?
Zajrzyjmy do książki.
Cofnijmy się w czasie o ponad 40 lat. Jest maj. Przyroda buzuje zielenią. Tak samo jak myśli w młodych, niepokornych głowach. I nagle sprzeciw: dla hipokryzji polityków, społecznej dulszczyzny przykrytej kilogramem pudru, niepotrzebnej wojnie w Wietnamie, sytości z której zionie pustka...
Obszerne Dzienniki Anny Kowalskiej, obejmujące czterdziestodwuletni okres jej życia, stanowią doskonałe dopowiedzenie do Dzienników Marii Dąbrowskiej. Opisana jest w nich przede wszystkim historia niedobrej miłości, toksycznego związku, w jaki uwikłały się obie pisarki.