Moje pisanie dziennika kojarzy mi się niekiedy z czynnością zapamiętaną z dzieciństwa i polegającą na ubijaniu w beczce gołymi stopami zszatkowanej kapusty… Kapustę soliło się warstewkami, dodawało kopru, marchwi, nawet jabłek. W dzienniku zakiszam w taki sam sposób wspomnienia, myśli, obrazy, sceny, nastroje… przyprawiam, ubijam, zgęszczam i zagęszczam…
No właśnie: ILE? Czy my, ludzie, podlegamy prawu przyczynowości? A skoro tak, to czai się we mnie myśl, że jeśli determinizm jest prawdziwy, nasza przyszłość jest już ustalona! Otóż książka Hondericha zestawiając, a wręcz zderzając ze sobą dwie koncepcje: determinizmu i intedeterminizmu, pozostawia nas do końca w rozterce. Nie kokietuje żadnej z teorii, dając nam tym samym możliwość wyboru lepszej.