Czytelnik urzeczony pobieżnym przeglądem odbitek ze zbioru esejów o fotografii Dno oka Wojciecha Nowickiego, rekonesansem dokonanym zachłannie jeszcze przed lekturą, daje się zwieść pisarzowi, że oto trzyma w ręku skromną, ba!, może nawet nieudaną literacką próbę zawodowego fotografa. Daje się omotać iluzji rzekomej ograniczoności pióra autora, jego nieprzystawalności do świata słów, skazania na taszczenie ze sobą znacznie większego warsztatu pracy niźli ten należący do prozaika...
Nie myślałam, że coś, co ma z a l e d w i e 260 stron, może tak zachwycić intensywnością...
Tak. Ta mała książeczka ukazuje świat, jakiego już nie ma. Ale ten świat niewątpliwie był realną rzeczywistością moich rodziców. Istniał naprawdę, uwierał naprawdę, nie pozostawiał złudzeń i miał trwać wiecznie. Koszmar.
Krzysztof Szymoniak
W czystości i niewinności zachowam życie swoje i sztukę swoją…