Istota literatury tkwi „w destylowaniu świata, który się jawi zmysłom; w redukcji elementów; w dążeniu ku idei”. Pod tą definicją, zaczerpniętą z książki Antoniego Libery Godot i jego cień, podpisałby się z pewnością każdy krytyk, może co drugi pisarz, bo zaprawdę różne bywają przypadki, i może co czwarty czytelnik. Cóż, takie czasy. Lecz i w nich lub też raczej właśnie w nich powstaje czasami prawdziwa literatura, czysta destylacja rzeczywistości, ukazana w rdzeniu, w swym ontycznym i poetyckim wymiarze. Tak, bo życie to poezja i dobra proza wydobywa ją z fałd wydarzeń, zapętleń czasu, mirażu politycznych zawirowań, blagi takich czy innych kontekstów historii, koincydencji biedy i bogactwa, szaleństwa i genialności. Tak więc destylacja faktów, słów, przeżyć, spotkań, myśli, osób leżała u podstaw Godota… i to zarówno tego Beckettowskiego, jak i eseju Libery osnutego wokół Irlandczyka, jego dzieł oraz związków życia autora z egzystencją i twórczością noblisty.
Marginalizowana, pierwsza w kolejce do budżetowych cięć w ramach oszczędności czy potraktowana jako kolejny towar, który ma się sprzedać? A może symbol społecznej kreatywności, niezależnego myślenia i kondycji demokracji? O tym co naprawdę powinno się opłacać i jak kierować szeroko rozumianą kulturą – piszą zaś między innymi autorzy „Ekonomii kultury”.
Szeptem Moniki Sawickiej to opowieść o kobiecie, którą bardzo boleśnie doświadczyło życie. Według autorki opowieść o rzeczach smutnych lub najpiękniejszych należy snuć wyłącznie szeptem. Tym razem Monika Sawicka, łódzka pisarka, znana m.in. z: „Serwantki”, „Kruchości porcelany”, „Mimo wszystko” czy „Kolejności uczuć” w swojej najnowszej książce podarowywuje czytelnikowi trudną i smutną historię.