W małej wiosce, wśród zielonych pól Irlandii, dochodzi do morderstwa. Wioska jest jedną z tych, gdzie nie ma prawda nic takiego się wydarzyć – życie tu upływa na pracy, piciu piwa i od czasu do czasu konkurach o kobietę, jedną z nielicznych rozrywek jest doroczny konkurs na najmądrzejszą owcę. A jednak. Pewnego ranka nieco ekscentryczny pasterz George zostanie znaleziony martwy, z wbitym w brzuch szpadlem.
Losy króla Artura i jego rycerzy znają, choćby ze słyszenia, niemal wszyscy. Publikowanie kolejnych grubych ksiąg opowiadających o przygodach mężnego monarchy mogłoby się zatem wydawać posunięciem zbędnym, wszak ile razy można czytać tę samą historię?
Kolejna kraina czarów i magiczne miasto. Nie jest to jednak, przy całej potędze wyobraźni autorki i mnogości baśniowych motywów, historia łagodna i optymistyczna. W mieście Palimpsest, gdzie dotrzeć można pomiędzy snem a jawą, to co wydaje się piękne i zachwycające, ma też drugą stronę – bezlitosną i okrutną.
Życie C.S Lewisa naznaczone było przez nieubłagane widmo śmierci, krążące nad bliskimi mu ludźmi...
"Złoty osioł" Apulejusza bywa czasem przywoływany w zestawieniach porządkujących historię baśni czy w ogóle – fantastyki. Znajdująca się w nim historia Erosa i Psyche ma wiele cech klasycznej baśni, a cały "Złoty osioł" pod wieloma względami przypomina powieści fantasy: motywy mityczne wydają się tu być podporządkowane rozrywce, choć za wartką, humorystyczną akcją majaczy, być może, głębsza warstwa znaczeń, związana ze starożytnymi misteriami Izydy i wierzeniami neoplatoników. Późniejsze epoki, mniej lub bardziej doceniając wartką akcję i żywy język "Złotego osła", szukały w nim alegorii, kierującej odbiorcę ku religii, filozofii i mistyce. Krótko po tym, jak Psyche została zdemaskowana przez Junga jako antyczna wersja archetypu animy, dzieło Apulejusza doczekało się retellingu, stworzonego przez autora żywo zainteresowanego tak platonizmem i teologią, jak znaczeniem mitu w literaturze - C.S. Lewisa.